Manuela van Gent

Manuela van Gent

 

Karatehandschoenen

 

‘Tactiek, discipline en ontspanning’

 

‘Sinds mijn twaalfde doe ik aan karate, ik heb ook in september 2016 mijn eigen karateschool geopend in Hoogerheide. Ik was niet per se een jongens-meisje, maar ik was wel een ravotter. Ik groeide op in de Hofjes waar toch wel het recht van de sterkste gold en de kinderen het onderling met elkaar moesten oplossen. We bouwden hutten die dan ook weer werden afgebroken door kinderen van een ander Hofje. Dat pikten we dan natuurlijk niet en gingen we achter ze aan. Er kon onderling strijd zijn tussen de Hofjes, maar we hadden niet definitief een hekel aan elkaar. Het kwam ook altijd wel weer goed, de onderlinge strijd die zo nu en dan de kop op stak was meer een spel.

 

Ik ging naar het Juvenaat waar Otto Bakker zijn eigen karate-afdeling had waar je als leerling voor weinig geld aan kon deelnemen. Ik voetbalde al en wilde er nog wel een sport bij doen. In eerste instantie was ik niet gecharmeerd van karate, maar al na de eerste les was ik toch verkocht.

Het feit dat je je kon laten gaan, ik zat net in de puberteit en was onzeker, maakt me enthousisast. Karate is weliswaar beheerst, maar je moet wel vechtlust hebben, later leer je die te controleren. Ik was destijds een stil meisje, wilde niet te veel opvallen. Bij karate kon ik mezelf laten zien, zonder me te hoeven schamen.

 

Karate is een groot deel van wie ik ben. Bij deze sport heb je tactiek nodig, de discipline om te trainen en te ontwikkelen en ontspanning om afstand te kunnen nemen en alles te overzien. Ik zie hierin een vergelijking zoals ik politiek zou willen bedrijven.

 

Mijn opa was een arbeider, mijn vader ook, maar mijn vader heeft er keihard aan gewerkt om een klasse hoger te komen. Wij werden als kinderen enorm gestimuleerd werk te maken van onze toekomst, ons tot het uiterste in te zetten in het belang van onze eigen ontwikkeling en kansen.

 

Mijn vader was niet politiek actief, maar wel politiek bewust. Hij gaat graag de discussie met ons aan als het om politiek gaat. Mijn tweelingbroer Aaron is ook actief binnen de lokale politiek, maar dan bij het CDA. We kunnen met elkaar stevig debatteren en discussies voeren. Meestal gaan mijn vader en broer hard tegen hard. Ik ben denk ik meer van het luisteren en breng nuance in het debat.

Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan dat er zulke verschillende politieke idealen huizen in ons gezin. Het feit dat mijn ouders altijd bewust ons zo zelfredzaam mogelijk hebben opgevoed, maakt denk ik dat die verschillende politieke ontdekkingen konden floreren.

 

Ik ben blij dat mijn ouders ons hebben gestimuleerd te werken aan onze persoonlijke ontwikkeling. Het heeft ons een mindset gegeven die ervoor gezorgd heeft dat we niet te licht over zaken denken. Met name de zelfredzaamheid heeft ons tot sterke persoonlijkheden gemaakt met een eigen, onderzoekende mening. Dat hebben we aan onze ouders te danken. Ik ben daar dankbaar voor en probeer dat op mijn beurt over te dragen aan mijn omgeving. Politiek gezien betekent dit dat ik er alles aan zou doen dat mensen zo zelfredzaam mogelijk kunnen zijn. Niet pamperen, wel faciliteren, zorgen dat het mogelijk is.

 

Toen ik zestien was heb ik een actie opgezet ten behoeve van het PGB. De actie begon lokaal, maar spreidde zich al snel uit over het hele land. Als zeer jonge politicus reisde ik voor deze actie (Persoonlijk Gericht Bericht) het hele land door. Uiteindelijk werden een aantal berichten door Job Cohen voorgelezen in de tweede kamer. Mijn jonge, lokale actie had met succes de landelijke politiek bereikt, daar ben ik wel trots op.

Ik kan ook wel trots zijn op het feit dat een intelligente, gedreven, tactische politicus als Louis van der Kallen mij ziet als zijn opvolger. Ik zal het nog wel eerst moeten bewijzen en kan hier pas echt trots op zijn, als ik dat ook gedaan heb.

 

De duur van het besluitvormingsproces en het vergaderen kan me wel eens frustreren. Ik denk dat veel van die tijd beter benut zou kunnen worden door afstand te nemen, met de burger in gesprek te gaan en daardoor zaken weer te overzien.

 

Het is voor nu mijn ambitie raadslid te worden. Ik ben nog jong en kijk er naar uit me verder te ontwikkelen. Ik hoop en doe mijn best om in die raad te komen. Hoewel ik op nummer twee sta op de lijst, is dat nog geen garantie. Mijn persoonlijke benadering en directe hulp zou een belangrijke reden kunnen zijn mij in de raad te willen hebben, maar zeker het feit dat ik jong ben, kennis van zaken heb en de drijfveer te willen blijven ontwikkelen, zodat er ook vernieuwing blijft zowel binnen de BSD als in de raad’.

 

 Met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen heeft Beweeg me alle mensen die zich verkiesbaar stellen uitgenodigd te vertellen wat hen beweegt actief te zijn in de Bergse politiek, deze keer Manuela van Gent (BSD). 

Bestel deze foto

 

 

 

Manuela van Gentadmin
031
error: Content is protected !!