Sharinda Honoman

Sharinda Hanoman

 

Vitiligo

 

‘Accepteer maar wat je ziet’

 

‘Niet veel mensen zijn bekend met vitiligo. (Vitiligo is een aandoening waarbij de huid en het haar pigment verliezen en waarbij melkwitte plekken van verschillende grootte en vorm ontstaan). Ik kies ervoor mijn huidaandoening als voorwerp mee te nemen, omdat het is wie ik ben. Voor de buitenwereld echter weerhoudt het me te kunnen zijn wie ik ben.

 

Ik heb het sinds mijn twaalfde, de puberteit is natuurlijk al een moeilijke periode, vitiligo maakte dat niet makkelijker. Het begon in mijn nek, ik droeg altijd iets waardoor ik het kon bedenken. Ik verborg niet alleen de vlekken, maar ook mijn ontwikkelende persoonlijkheid, ik durfde mijn uiterlijk en daardoor ook mijn innerlijk niet te laten zien. Ik dacht niet te kunnen zijn wie ik was en voelde me onbegrepen. Ik werd er depressief en ziek van. Pas op mijn dieptepunt was er een kennis die me als het ware bij de hand pakte en optrok, door me te vertellen en laten zien dat er heel veel mensen zijn die van mij houden om wie ik ben. Hij kon het wel vertellen, maar ik wist dat ik daar pas in kon gaan geloven als ik eerst van mezelf zou gaan houden. Als mijn eigen therapeut ben ik in de spiegel gaan kijken en zei tegen mezelf: “Accepteer maar wat je ziet”. Ik dwong mezelf er wat van te gaan maken, ging mijn studie weer oppakken, werd socialer en durfde weer met mensen te praten. Het was niet makkelijk, een strijd wellicht, met ups en downs. Het strijdbare heb ik van mijn vader. Het doorzetten en omgaan met de tegenslagen hebben me sterk gemaakt.

 

Mijn gang naar de politiek was geen gangbare weg. Ik had een tijd niets te doen en zag dat Sahin Ergec een vacature voor duoraadslid op Facebook had gezet en zag een kans. Een kans om mij voor een ander in te zetten, het voor een ander beter te maken, zoals die kennis dat ooit ook voor mij had gedaan. Ik moet er wel bij vermelden dat ik wel politiek bewust genoeg was om voor de PvdA te gaan en niet voor een andere partij. Na het sollicitatiegesprek zijn Adam Ahajaj en ik duoloid geworden. Als ongeschreven blad heb ik het politieke circus op me af laten komen. Ik ging me inlezen en zorgde dat ik niets miste qua politiek, landelijk en lokaal nieuws. Ik volgde mijn gevoel en het voelde goed, ik ben op mijn plek.

 

Door mijn huidaandoening ben ik zowel blank als gekleurd. Ik herken de aanpassingen die je moet doen om ergens bij te willen of moeten horen. Het is vanuit het niet jezelf kunnen zijn en je verstoppen dat ik een stem wil zijn voor hen die niet durven of kunnen. Ik hoop een ander te kunnen inspireren luid van zich te laten horen, ongeacht achtergrond, kleur of onzekerheden.

Ik ben trots op de motie die is ingediend over cyberpesten. In de commissievergadering leek er niet voldoende steun voor te zijn, maar in de raadsvergadering werd het unaniem gesteund. Mijn eerste politieke succesje.

Het redden van eigen hachjes kan me frustreren. Zeker nu in campagnetijd lijkt er politiek gezien meer op elkaar gelet te worden dan dat er oog is voor wat er werkelijk gaande is.

 

Ik ben duoraadslid en wil dat de komende vier jaar ook blijven. Ik moet nog veel leren en wil daar de tijd voor nemen. Ik ben nog niet klaar voor de gemeenteraad en wil dan ook niet met voorkeursstemmen in de raad komen‘.

 

 Met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen heeft Beweeg me alle mensen die zich verkiesbaar stellen uitgenodigd te vertellen wat hen beweegt actief te zijn in de Bergse politiek, deze keer Sharinda Hanoman (PvdA). 

Bestel deze foto

 

 

 

Sharinda Honomanadmin
026
error: Content is protected !!