Corry de Wit

Corry de Wit

Ring

Ik wil ze wel de vrijheid blijven geven

‘Van mijn vader kregen mijn zus en ik geld: ”Ga er maar wat moois van kopen”. Hij wilde dat we iets speciaals kochten als een blijvende herinnering aan hem. Dit was twintig jaar geleden, ik was toen achtenveertig. We kozen er voor een mooie ring te kopen met elf briljantjes (of diamantjes, dat weet ik niet meer). Mijn vader vond die elf steentjes wel vermakelijk: het gekkengetal. We zijn er met zijn drieen op uit geweest om de ringen te kopen, zonder dat we het hadden afgesproken, pakten mijn zus en ik allebei naar dezelfde ring. Na het overlijden van mijn vader heb ik er “Pa” in laten graferen, toen mijn moeder overleed kwam ‘Ma” erbij. Van beide zit ook een beetje as in de ring. Ik voel zo vaak aan de ring, dat ik het zelf niet eens meer in de gaten heb. Als ik koude handen had viel de ring wel eens af, daarom draag ik nu een extra ring om te voorkomen dat ik hem verlies.

Ik had met beide ouders al van kleins af aan een goede band, dat was vroeger zo, ik wist niet beter. Ik denk dat de tijd anders was, maar denk wel dat mijn kinderen een zelfde soort band met mij hebben, als ik met mijn ouders. De moderne tijd maakt dat kinderen meer een eigen weg gaan. Vroeger gingen we bijna elke dag, maar toch zeker iedere zondag naar onze ouders. Dat is niet meer van deze tijd, dat snap ik, ik heb ook tegen mijn kinderen gezegd dat ik dit niet van hen verwacht. Vroeger dacht ik dat het een opluchting zou zijn niet elke zondag een verplichting naar je ouders te hebben. Dat heb ik mijn kinderen ook meegegeven, “Voel je niet verplicht”, toch mis ik het wel. Ik mis de zondagochtend met elkaar en weet niet wat ik er dan mee aan moet. Mijn kinderen weten dit, toch wil ik ze wel de vrijheid blijven geven. Al zit ik de hele dag binnen en zie ik niemand, dat vind ik niet erg, maar op zondagochtend vind ik dat verschrikkelijk.

Bestel deze foto

 

 

 

Corry de Witadmin
026