Jennifer Kraayvanger

Potlood

‘Tekenen is liefdevol kijken’

‘Van kleins af aan teken ik al, pas in mijn pubertijd ging ik op tekenles in de Lievevrouwestraat. Sindsdien ben ik altijd op les geweest. Het gaat me niet per se om het leren, ik ben niet zo leerbaar, daar ben ik te eigenwijs voor, het gaat me meer om het samen zijn.

Gek genoeg teken ik thuis haast nooit. Ik heb niet die drang die kunstenaars kunnen hebben om te moeten tekenen, niet anders te kunnen. Ik motiveer mezelf door elke week naar een tekenles te gaan. Tijdens een tekenles wissel je ook met elkaar uit wat, hoe en waarom je iets getekend  hebt. Ik vind het heerlijk om te zien hoe het werk van anderen tot stand is gekomen. Het proces, daar ben ik nieuwsgierig naar, hoe doen ze het, waar komen ze van daan, hoe hebben ze het geleerd?

Het tekenen van verhoudingen lukt me nooit goed, er staat altijd wel iets niet op de juiste plaats. Ik zou het wel willen kunnen, maar ik denk dat het voor mij niet haalbaar is. Ik zie graag de ontwikkeling bij anderen, vind het knap. Mart Franken zegt dat iedereen kan leren tekenen en zegt me dat ik het nog niet geleerd heb, omdat het me nog niet genoeg interesseert. Hij heeft gelijk, maar daar gaat het voor mij niet om. Soms frustreert het me, maar later lach ik er dan om.

Tekenen is voor mij een uiting van iets, een gevoel wat ik niet in woorden kan vatten.  De warme deken van het samen in een groep tekenen. Het is liefdevol kijken, het WOW-moment als je onderzoekend kijkt en iets prachtigs, eigens, lelijks of markants ontdekt. Je kijkt naar iemand en ziet een kenmerk die iemands karakter tekent, de eigenschap van die ziel’.

Jennifer Kraayvangeradmin
026