Naomi van Velzen

Japanse puzzel

‘Het goede mag je nemen, geniet ervan.
Het slechte laat je liggen, dat verdwijnt vanzelf.’

‘Mijn vader heeft dit voorwerp lang, lang geleden gekocht in Japan. Ook lang, lang geleden ging hij dood (1994). Ik hecht steeds minder aan spullen, maar dit is toch wel belangrijk voor me. Als iemand overlijdt bewaar je in het begin veel van die persoon, in de loop van tijd wordt dat steeds minder, dit is nog een van de weinige dingen van mijn vader die ik bewaard heb.

Mijn vader was idolaat van Japan, zijn beste vriend was Japanner, misschien dat dat van invloed was. Hij was er niet geboren, maar dat was dan ook alles. Dit voorwerp stond altijd bij ons thuis in de kast. Pas jaren na zijn dood kwamen we er per ongeluk achter dat het een puzzel is.

Toen we de puzzel hadden ontdekt hebben we hem helemaal uit elkaar gehaald, maar weer terug in elkaar zetten was nog niet zo eenvoudig. Je had in die tijd nog geen YouTube om het even gauw op te zoeken. Het heeft er zeker een paar weken maar een beetje bij gelegen en allemaal probeerde we af en toe de puzzel op te lossen.
Ik weet niet meer zeker wanneer deze puzzel van mij werd en in mijn eentje heb ik er ook behoorlijk mee geworsteld, inmiddels ken ik hem uit mijn hoofd.

Nu staat het op mijn eettafel tussen de kaarsjes gewoon aanwezig te zijn. Alleen als iemand voor de eerste keer bij mij thuis komt en interesse toont pak ik het op en zeg ik:” Het is een puzzel, maak maar!”

Ik was elf jaar toen mijn vader overleed. Twee jaar ervoor kreeg hij de diagnose van acute leukemie. Een klassiek, ellendig kankertraject volgde. Ik was nog jong, ik wist wel wat er aan de hand was, maar was ook nog kind en sneller afgeleid van het onderwerp. Voor mijn oudere zus en broer moet dat een andere ervaring geweest zijn.

In het begin voelde ik ook het gebruikelijke gemis, later werd het minder, maar het is nooit helemaal weg. Het gegeven dat het nu eenmaal zo is en het gemis zijn in elkaar vervlochten.

Mijn vader was een leuk man, creatief.
Voor mij is het lastig te weten wanneer herinneringen aan hem van mij zijn of wanneer het is overgebleven via foto’s en verhalen. Ik kan me hem wel levendig herinneren dat we samen voor de lunch van school naar huis liepen (en andersom) en hoe hij achter zijn tekentafel zat. Mijn vader tekende portretten. Hij heeft mij ooit ook geportretteerd op basis van een schoolfoto waarop mijn haar fantastisch in de war zat. Ik heb dat portret nog steeds.

De levensles die ik van mijn vader kreeg en zelf ook door wil geven is een zinnetje wat hij in mijn poëziealbum schreef:

“Het goede mag je nemen, geniet ervan.
Het slechte laat je liggen, dat verdwijnt vanzelf.”

In dat poëziealbum staan drie gedichtjes, van mijn zus, mijn moeder en mijn vader, nadat hij overleed ben ik er mee gestopt.

Naomi van Velzenadmin
028