Lian Dietvorst-Hermes

Boek van Jos Brink

Alsof we samen weer in gesprek zijn

‘Ik ben met mijn moeder en later met een penvriendin naar een voorstelling van Jos Brink geweest in de Kring in Roosendaal. Ik was gelijk verliefd op Jos, hij was mijn idool. Zijn uitstraling en het feit dat hij tijd voor me nam. Na een voorstelling mocht ik naar zijn kleedkamer, een brandweerman van de Kring had dat voor mij geregeld nadat ik hem verteld had wat voor enorme fan ik ben. Met een klein papiertje in mijn hand vroeg ik hem om een handtekening. Hij was verrast, omdat hij niet gewend was handtekeningen uit te delen. We hebben even met elkaar gepraat en hij zei me dat ik altijd welkom was om naar zijn shows en de kleedkamer te komen.

Vijfentwintig jaar ben ik naar zijn voorstellingen geweest, jaar in, jaar uit ook de kleedkamer in voor een praatje en een handtekening. Ik nam wel eens cadeautjes mee voor hem en Frank.

Mijn penvriendin en ik gingen via het telefoonboek uitpluizen wat het telefoonnummer van Jos was. We wisten dat hij in Amsterdam woonde. Onder de B van Brinke hadden we geen geluk, maar onder de J van Jos was het bingo: Jos Brink. Mijn vriendin durfde niet te bellen, ik gelukkig wel. Jos nam op en toen ik mijn naam zei herkende hij me meteen aan mijn stem. Hij was verbaasd, maar nam toch de tijd voor me. Ik vroeg hem of hij er voor open zou staan een brief van mij te ontvangen. Hij reageerde heel lief door te zeggen dat hij dat leuk zou vinden, we kregen zelfs vrijkaarten voor zijn show in Venray.

Nadat ik hem de eerste brief had gestuurd kreeg ik tot mijn verbazing een brief terug, Jos was niet van de lange brieven, maar get feit dat hij terug schreef vond ik al heel bijzonder.

Ik stuurde elk jaar met de verjaardagen van Jos en Frank en de kerst een kaartje. Ik heb met de kerst ook wel eens een kaart terguggekregen. Toen hij ziek werd heb ik hem nog beterschap gewenst en begreep wel dat hij me niet meer terug zou schrijven.

Ik hoorde het van mijn man toen hij overleden was. Ik panikeerde, moest zitten en barstte in huilen uit, kan niet, mag niet.

Leo heeft mij heel lief getroost en gaf me de tip naar de Bergse Plaat te gaan, daar over het water uit te kijken en te denken aan Jos.

In de zomer ga ik nog wel eens naar de Plaat en maak ik een praatje aan de waterkant met de overledenen die mij dierbaar zijn. Mijn moeder, moeke en Jos.

Op Youtube en DVD’s kun je de shows van Jos nog terug zien, ik doe dat wanneer ik verdrietig ben, het geeft me troost.

Dit boekje heb ik van mijn man gekregen, hij zei dat ik er misschien wel wat aan zou hebben en dat was zo. Het gaat niet eens zo om het boekje, maar om Jos Brink, wie hij voor me was. Met dit boekje lijkt het alsof we weer samen in gesprek zijn’.

Lian Dietvorst-Hermesadmin
026