Sander Rompis

Koffer van opa en oma

‘De volmaaktheid te weten waar je vandaan komt.’

‘Deze koffer is een belangrijk familie-item, de historie van mijn familie zit hier aan vast. Het gaat over mijn oorsprong.

Ik zag de koffer zo’n twee a drie jaar geleden voor het eerst op de zolder van mijn oma liggen. We waren aan het opruimen en mijn vader wist me te vertellen dat dit de koffer is waarmee mijn vader, zijn broers en zijn ouders vanuit Indonesië naar Nederland zijn gekomen.

Met het vinden van deze koffer kwam ik ook allerlei andere documenten en voorwerpen tegen die verband hebben met de geschiedenis van mijn familie. Ik was altijd al nieuwsgierig naar de achtergrond van hun verhaal, dit was een mooie aanleiding om er goed in te duiken. De koffer staat voor de reis die gemaakt is vanuit Indonesië naar Nederland.

Op het moment dat ik de vondst deed ging ik door een moeilijk periode en had ik de tijd om deze geschiedenis te onderzoeken. Ik was vroeger heel vaak bij mijn opa en oma en heb altijd te horen gekregen dat ik op mijn opa lijk,  toen ik zestien was overleed hij. Ik ken hem vanuit het perspectief van een opgroeiend kind, een beginnend puber. Ik heb niet meer op de vragen kunnen stellen die mij als volwassen man bezig hielden. Deze koffer en de enorme verzameling aan papieren en spullen geven antwoord op sommige vragen, al blijven er natuurlijk altijd nog vragen onbeantwoord. Ik denk dat mijn opa deze spullen niet voor niets heeft bewaard en zie het als mijn taak de familiegeschiedenis zo goed mogelijk in kaart te brengen. Zodra ik alles had gevonden wist ik dat het zo heeft moeten zijn dat juist ik op dit archief stuitte. De zorgvuldigheid waarmee mijn opa alles bewaard en gedocumenteerd heeft, zo zou ik het ook gedaan hebben. Niemand van de kinderen of kleinkinderen zou dit met dezelfde toewijding, interesse en tijd kunnen aanpakken zoals ik dat kan, zoals mijn opa dat kon.

Ik ben opgegroeid met twee culturen, een Nederlander met Indonesische wortels. Ik wil het verhaal van mijn afkomst niet verloren laten gaan. Voor mijn opa en oma was het pijnlijk erover te praten, voor mijn vader en ooms was het ook moeilijk, ongrijpbaar. Het is cruciaal dat de derde generatie de persoonlijke geschiedenis vastlegt voor de generaties die volgen. Wij hebben de pijn gezien, gevoeld en gelezen, maar kunnen nog redelijkerwijs onderzoeken hoe het gegaan is en het documenteren.

Ik heb duidelijk het Indonesische DNA in me. Ik merkte dat vroeger, doordat ik bijvoorbeeld niet toegelaten werd in een discotheek, maar ook in mijn karakter. De vasthoudendheid en het wegstoppen of -lachen van moeilijke situaties. Ik vind het belangrijk te begrijpen waarom men zich gedraagt zoals ze doen. Je afkomst is daar een heel belangrijk onderdeel van. Door het lezen en vastleggen van geschiedenis begrijp je elkaar beter. Ik ben hierdoor mijn opa, oma en vader, maar vooral mezelf beter gaan begrijpen. Antwoorden op vragen als: waar ben ik geweest, waar sta ik nu en waar ga ik naar toe, een moment van bezinning.

Afgelopen jaar ben ik met mijn broers, vader en oma voor het eerst naar Sulawesi (Indonesië) geweest en vond een combinatie van ‘thuis’ en herkenning. Door het bezoek aan de geboorteplaats (Koka) van mijn oma  en de plek waar mijn opa en oma samen hebben gewoond in Batu Kapal. Het was met vlagen emotioneel de plekken te zien waar ik eerder documenten van had gevonden. De ontlading van allerlei emoties tegelijk, mooi om mijn oma op haar geboortegrond te zien staan. Het besef van geluk, de volmaaktheid te weten waar je vandaan komt.’.

Sander Rompisadmin
032